فهرست:

1. شناخت مینیمالیسم
2. معماری مینیمال متقدم ـ میس وندروهه
3. معماری مینیمال ژاپن ـ تادائو آندو
4. زندگی نامه تادائو آندو
5. برسی و ویژگی معانی
6. کلمات کلیدی تادائو آندو
7. معماری هتل نائوشیما
8. خانه روکو (Rokko Housing )
9. کلیسای روی آب (Water Temple)
10. کلیسای نور  ( Church of the light )
11. موزه سانتوری
12. موزه چوب
13. بنیاد لانجن
14. خانه ایتو (Ito Housing)
15. موزه هنرهای مدرن فورت وورث
16. جایزه های دریافت شده تادائو آندو

 عبارت
"كوچك زياد است" براي مدرنيستها يك كانسپت و مفهوم تعريف شده و مشخص است كه همواره در پي كم كردن جزييات ناخواسته اند.هدف مينيماليستها در طراحي،نمايش جوهره ذاتي جز و كل هر چيز است.خواه قسمتي از قاشق و چنگال باشد و خواه فضاي گالري يا يك خانه.

تجلي مينيمالیسم در معماري و در كليه هنرها،احتمالا به جنبش فن و هنر،كه از بي نظمي هاي ويكتورين دوري مي جويد.

ويليام موريس يكي از بانيان اساس اين تفكر و بنيانگذار اصول مدرنيستها و هوادار صداقت و صراحت در بكاربردن مصالح و سازه،فن اجراي ساختمان را يك عمل تمام عيارهنري مي بيند.امروزه مسجل است كه مينيماليسم از فلسفه فكري و معماري ميس ون دروهه و تمايل وي به كاهش تزيينات در كار نشات گرفته است.ميس فضا را همچون جرياني آزاد و مطبوع در بين توده داخلي بنا و همچنين داخل و خارج هدايت مي كند.تمايل ميس نه تنها كاستن جزييات بلكه پيوند ميان معماري و طبيعت نيز بوده است.مي توان گفت كه شيشه مهمترين مهمترين ماده براي مدرنيستهاي اوليه به حساب مي امد كه پيوندي غير مترقبه بين درون و برون ايجاد مي كرد.

تنوعي كه در ارائه اين تنزل اجزا و حساسيت به كوچك سازي توسط معماران مختلف ارائه مي شود عموما وجه مشابهي دارند كه سعي كرده اند وقوف به طبيعت را افزايش دهند.
تادائو آندو،آنتوني پرداك،جان پاوسون،آلبرتو كامپو و... تنها مثالهايي از عده بيشماري هستند كه مي خواهند موازنه و تلفيق بين معماري و طبيعت را از طريق سادگي فرم،سطح و جزييات به وجود آورند.(كه روش هر يك را براي مدرنيستها يك كانسپت و مفهوم تعريف شده ومشخص است كه همواره در پي كم كردن جزييات ناخواسته اند.)

معماری مینیمال متقدم ـ میس وندروهه

 اوج تکامل ایده های مینیمالیستی در ساختمانهایی چون خانه فارنزورث و پاویون آلمان در بارسلون می باشد.بر خلاف سایر هنرها،معماری در این دوره حامی اندیشه ها و آرمانهای مدرنیسم بود.میس سعی داشت در پروژه هایش با سیستمهایی که اغلب شبکه ای ساده و شفاف هستند ،به سازماندهی فضا بپردازد.معماری میس همچون مدرنیسم مقتدر آن دوره،در پی آنست که همه چیز را به یک فرجام منطقی بکشاند و این اقتضای زمان اوست.

معماری میس علاوه بر شفافیت فیزیکی،از لحاظ فلسفی نیز شفاف است.انتزاع و فروکاستگی در نهایت قدرت و هنرمندی،در ساختمانهای وی به چشم می آید.

ایده" جریان سیال فضا" نیز به احساس رهایی و سبکی در مینیمالیسم وی کمک می کند.

فلز و شیشه مصالح مورد علاقه وی هستند.او در معماریش بیشتر از رنگهای خنثی استفاده می کند و صلابت فرم را به رنگ ترجیح می دهد.

نکته حائز اهمیت در معماری مینیمال این دوره،استفاده از تکنولوژی و روشهای پیشرفته اجرا و توجه فراوان به جزئیات است.این مورد بر خلاف روش سایر هنرمندان مینیمالیست این دوره است. در نقاشی مینیمالیستی این دوره،تکنیک چندان مورد توجه نیست و مجسمه سازانی همچون دونالد جاد نیز سعی در استفاده از ساده ترین روشها در خلق آثار خود داشتند.

معماری مینیمال ژاپن ـ تادائو آندو

بر خلاف معماران مینیمالیست متقدم که ستایشگر ایده مدرن بودند،آندو موضعی انتقادی نسبت به مدرنیسم دارد.آندو از یک سو بر مدرنیسم می تازد و چهره غیر انسانی آن را رد می کند و از دیگر سوی،معماری پست مدرن را دارای رویکرد صوری و در حد به کار بردن عناصرنوستالژیک میبیند.کارهای آندو دارای دو مشخصه اصلی اند:عملکردگرایی و فضاهای نمادین.

سعی آندو بر استفاده نمادین از فضاست،اما نه به شیوه های پست مدرنیستی،بلکه با ابزارهای مدرنیسم.از دیدگاه وی،راه درست،احیای فرمهای مدرنیستی و دمیدن روح تازه در آنهاست.

برای آندو مدرنیسم یک پروژه ناتمام است که باید آن را ترمیم کرد و نقاط قوت آن را برجسته نمود.از این جنبه،دیدگاههای وی تا حدود زیادی شبیه دیدگاههای هابرماس است.هدف آندو فراتر رفتن از مدرنیسم و کشف امکانات آن است تا از آنچه که مدرنیسم مورد غفلت قرار داده،استفاده ببرد.به عنوان مثال رویکرد مدرن(همانند معماری میس)در پی به دست آوردن یک شکلی بود اما وی در کارهایش سعی در تاکید بر تفاوت میان چیزها داشته.وی به گونه ای متضاد،در پی یافتن شیوه هایی برای ایجاد فضاهای یک شکل با به کار بردن شیشه و بتن است که دارای "معانی" مختلف اند.مدرنیته،توجهات انسانی را تحت سیطره احکام خردگرایی و عملکردگرایی قرار داده بود اما آندودر پی "معانی" فضاست.فضاهایی با معانی متفاوت که عمدا" درون پوسته ای مات و یکنواخت از بتن قرار گرفته اند.بدین طریق او سعی در ایجاد تعادلی میان امر منطقی و غیر منطقی دارد.بنابراین او بر خلاف معماران مینیمالیست متقدم،عملکردگرای صرف نیست.

از دیگر سوی آندو شدیدا" متاثر از هویت ژاپنی است.در اینجا نمی توان از نقش معماری گذشته ژاپن و در این بین نمی توان تاثیر معماری سنتی ژاپن،اندیشه های بودایی را در مورد سادگی،نادیده گرفت.

او می خواهد فضاهایی بیافریند که مردم را قادر سازد تا آگاهی خود را از وجود فیزیکی شان احیا کنند.در همین راستا خالی کردن فضا از عناصر زائد،به مخاطب معماری او کمک می کند تا درک خویش از محیط را بالاتر ببرد.

زندگی نامه تادائو آندو

در 13 اكتبر 1941 ميلادي در اوساكای ژاپن ديده به جهان گشود، آندو یک معمار ژاپنی است که به گونه ای از معماری که با نام معماری ناحیه گرایی نامیده شده نائل گشت. آندو زندگی پر ماجرا و جالبی دارد که اشتغال به عنوان یک راننده کامیون در سالهایی از زندگی اش و همچنین قهرمان بوکس بودن بخشی از آن است. در سال 1960 م  به يك بكسر حرفه اي تبديل شد. آندو از سن 10-17 سالگي در يك كارگاه نجاري كار مي كرد . وي اغلب به ساخت مدل هاي چوبي از كشتي و هواپيما مي پرداخت . او صنعت و ساختار سنتي چوبي ژاپني را از يك نجار كه مغازه ي او در خيابان مقابل خانه شان بود ، فرا گرفت . در سالهاي 69- م تعاليم خود آموخته و غير آكادميك خود را به عنوان يك معمار با سفرهاي آموزشي به اروپا، آمريكا و آفريقا و مطالعه بر روي خانه هاي فرانك لويدرايت و كارهاي مدرنيسم قديمي (كلاسيك) تكميل كرد.
افزايش كمي آثار او در سطح معماريهاي مسكوني، كليساها، موزه ها و مجتمع هاي تجاري بزرگ، و … با تكيه اي مداوم و تقريباً انحصاري بر ساختارهاي بتن مسلح بزرگ و نمايان است كه عظمت را در معماري او فزوني مي بخشد. او واسطه اي ميان شرق و غرب است، و بتن را ـ با اينكه از مواد جدايي ناپذير جنبش مدرن اروپاست ـ در جهت نشان دادن زيبايي شناسي شرقي به كار مي برد.

اولين تمرين معماريش را در سال 69 م . در اوساكا آغاز كرد و در سال 70 م . كارگاه شخصي خود را در زادگاهش داير نمود و تاكنون بيش از صد و پنجاه پروژه معماري را طراحي كرده است.
او از با نفوذ ترين معماران پست مدرن نسل دوم ژاپن محسوب مي شود. توجه عمده وي بر تفليق فرمهاي مدرن با مفاهيم و شيوه هاي سنتي ژاپن استوار است ؛ به بيان دقيق تر، هدف او تغيير معناي طبيعت از گذرگاه معماري است. در سالهاي 1978،88 و 90 ميلادي به سمت استاد دانشگاههاي آمريكا، كلمبيا و هاروارد انتخاب شد.

مصالح معماري آندو، بتن خام، خورشيد، آسمان، سايه و آب است يا به عبارت بهتر، فضا. تأكيد او بر اين نكته است كه استفاده كنندگان از بنا بايد طبيعت را تجربه و احساس كنند و اينها همه ريشه در سنت منطقه اي زيستگاه او ـ كانزايي ـ دارد.

معماری آندو به دلیل بهره گیری ویژه از نور طبیعی به شدت شهرت دارد. و همچنین خلق معماری که با سایت خود همخوانی داشته باشد و در عین حال آن را نابود نسازد.

آندو در طراحی هایش از بتون به صورت اکسپوز و روباز استفاده میکند.

او همچنین به دلیل شیوه و سرمشق خاص خود که در برگیرنده مصالح ژاپنی و روح آن همچنین عملکرد و روح فضا و ایجاد آن از طریق زیبایی شناختی سبک مدرن و بین المللی شهرت دارد.
عناصر اصلي و متناقص معماري آندو عبارتند از نظم، مردم و احساسات انساني. او در معماري خود، به گونه اي متضاد آنها را با هم ارتباط مي دهد و ميان آنها تفاهمي ايجاد     مي كند: فرم در برابر فرم و فضا، داخل در برابر خارج و طبيعت در برابر هندسه. به عبارت ديگر، معماري او، حاصل ارتباط متقابل اين عناصر است. آندو از جذابيت فرم صرف‌نظر كرده، بر جذابيت فضا تأكيد مي‌ورزد. بي‌علاقگي و بي‌توجهي او به انزواي تأثيرگذار فرم و شخصيت كنايي آن، او را بر آن داشته است. شخصيت آندو نيز، از دو جنبه‌ي متضاد شكل گرفته كه در يك وجود تفاهم يافته‌اند؛ قدرت و منطق مردانه از يك سو، و مهرباني و احساسات زنانه از سوي ديگر.

آندو از جذابيت فرم صرف نظر كرده و بر جذابيت فضا تأكيد مي ورزد. او اعتقاد دارد كه فرم، از تأثير فضايي مي كاهد و در نتيجه، جذابيت معماري را محدود مي كند.
به اعتقاد او، اهمیت دادن به فرم به معناي اهمیت دادن به حس بينايي در ميان پنج حس و عدم توجه به عمق فضايي است. در نتيجه او در پي نفي فرم به مفهوم به كارگيري فرمهاي ساده و انكار ساده و انكار فرمهاي پيچيده است. (نفي تصوير صرفاً بصري در فضا).

معماري آندو، معماري «نفي و انكار» است. فضاهاي يگانه انگار او نيز حاصل همين نفي است. در حقيقت، او جامعه‌ي مدرن و جهاني بودن را نفي مي‌كند. از نظر اجتماعي، نفي به معناي حمايت از استقلال شخصي و رهايي از يكنواختي مدرن مي‌باشد، مرتبط با شخصي كه مي خواهد به شكلي فردي زندگي كند.  اولين چيزي كه آندو نفي كرده، مفاسد جامعه‌ي مدرن و ارزش‌هاي مدرن است (براي مثال، مقوله‌ي راحتي). آندو راحتي مدرن را نفي كرده، تلاش مي‌كند ارتباط پويايي با جهان برقرار سازد. او راحتي را از معماري خويش دور كرده، به جاي آن، امكان حضور انسان و طبيعت را در كالبد معماري‌اش فراهم مي‌سازد.

در سال 1969 او دفتر خود را تاسیس نمود.

در سال 1995 او موفق به دریافت جایزه معماری pritzker  شد.

اثرات این معمار در واقع ترکیبی از حجمهای سه بعدی هستند که مسیری را میپیمانند.

در واقع این مسیرها همان فضاهای درون و بیرون و واسط است که در طراحی ، آندو به این حجم ها جهت میدهد که هرکدام در کدام مسیر گام نهد و به عنوان چه فضایی تعریف شود.

و اما نزد معماران ايراني، اگر چه آندو چهره‌ي شناخته شده‌اي است، ليكن تأثيرگذار نبوده و كمتر به او، نگرشش و مجموعه‌ي گسترده‌ي آثاري كه ارايه كرده، پرداخته شده است.

از بهترين نمونه‌هاي معماري يگانه انگار آندو مي‌توان به خانه‌ي راو، خانه‌ي آزوما، كليساي نور، معبد روكو و چايخانه‌ي سوسيكان اشاره كرد. فضا در اين ساختمان‌ها، داراي تناسبات موزون و در عين حال پر تنشي است. تنش فضا، به واسطه‌ي مركزيت و روحانيت فضايي است. به راستي چگونه از فرم‌هاي ساده، اين چنين فضاهايي ايجاد مي‌شود؟ چه ارتباطي ميان فرم، فضا و مصالح وجود دارد. با بررسي بيشتر، در مي‌يابيم كه اين فرم‌ها ساده هستند، از مصالح ساده و يكساني ساخته شده‌اند و داراي رنگي يكنواخت و يكدست مي‌باشند. اين فرم‌هاي ساده، فضاهاي خشك و مقدسي را ايجاد مي‌كنند. به عبارتي، فضا را يكنواخت مي‌سازند. ولي پس از آن، نور وارد مي‌شود. نوري كه نمادين، حيات‌بخش و خيره كننده است. بنابراين، فضاي خالص را به فضايي دراماتيك و هيجان‌انگيز تبديل مي‌كند. نور و سايه، فضا را از يكنواختي خارج مي‌سازد و به هندسه‌ي آن جسميت مي‌بخشد. ما نبايد وضوح و روشني معماي يگانه انگار آندو را ناديده بگيريم. زيرا در زير سادگي اين نوع معماري، پيچيدگي و تضادي نهفته است. اين پيچيدگي‌هاي پنهان، در معماري دو گانه انگار و كثرت‌گرا ديده مي‌شود.

آندو از جذابيت فرم صرف‌نظر كرده و بر جذابيت فضا تأكيد مي‌كند. بي‌علاقه‌گي و بي‌توجهي او به انرژي تأثيرگذار فرم و شخصيت كنايي آن، او را به اين كار وا داشته است؛ زيرا فرم تأثير فضايي را خنثي مي‌كند و از جذابيت معماري مي‌كاهد. در واقع، ارجحيت دادن به فرم به معناي برتري بخشيدن به حس بينايي از ميان پنج حس و عدم توجه به عمق فضايي است. و اينها به دليل آن است كه فرم، از تأثير معماري مي‌كاهد.

نفي فرم، به معناي استفاده از فرم‌هاي ساده در معماري و انكار فرم‌هاي پيچيده است. چرا كه اين فرم‌ها، معماري را از شخصيت واقعي خويش دور مي‌كند. نفي فرم به معناي نفي تصور صرفاً بصري از فضاست.

مصالح در ساده كردن فرم نقش بارزي ايفا مي‌كنند. اين موضوع، در نماي خانه‌ي آزوما ديده مي‌شود. سادگي ورودي و اتصالات آن و پانل‌ها، اين موضوع را تأييد مي‌كنند. تقريباً هيچ نوع بياني از جزء به جزء شدن فرم‌ها وجود ندارد. در اينجا با معماري روبرو هستيم كه در نگاه اول، فاقد نظمي منطقي است؛ ولي در همان حال- با توجه به فرم‌هاي ساده‌ي ساختمان- متوجه نظم هندسي خاصي مي‌شويم كه در سراسر آن به چشم مي‌خورد. به عبارتي، مصالح و فرم‌ها از ديده ما پنهان مانده و تنها، يگانگي ارگانيك آن در ذهن باقي مي‌ماند. به عبارت ديگر، ويژگي‌هاي بصري مصالح و فرم، در پشت آن يگانگي ارگانيك قرار مي‌گيرد. بنابراين، با خنثي كردن فرم و ايجاد نظمي ساده در آن مي‌توان به معماري آرامش‌بخشي دست يافت.

خانه آزوما ، که آندو در زادگاهش اساکا ، در سال ۱۹۷۷ طراحی کرد ، یکی از اولین پروژه های او بود و توانست جایزه اول موسسه معماری ژاپن را در ۱۹۷۹ به خود اختصاص دهد . او فضای مسکونب قابل توجهی طراحی کرده است ٬ از خانه های تک خانواری و چند خانواری گرفته تا فضاهای اداری مسکونی و مجموعه های آپارتمانی.

 برسی و ویژگی معانی:

معماري، رهيافتي است به جعبه اي با دو بعد آرمان و هدف.آرمان معماري، فرم بخشيدن به يك الگوي جهاني و هدف آن، بيدار كردن احساس انساني است.
موضوع اوليه ي معماري، ايجاد يك الگوي فضايي است؛ يعني نظم بخشيدن به يك فضاي برهنه و عاري از هر چيز. انتظام فضايي، به معناي استفاده از فرمي است كه فضا، منشأ آن است و نظمي شفاف آن را به فضا مرتبط مي سازد.براي دستيابي به اين هدف، معماري به هندسه نياز دارد. هندسه، علم ايجاد نظم منطقي و هوشمندانه اي است كه حاصل ارتباط فرم و فرم با فضا مي باشد. از اين رو، هندسه فرم آرماني را ايجاد مي كند؛ فرمي كه بيان بصري مفهوم است و فضايي انتزاعي در آن تجلي مي يابد. به طور كلي، هندسه به ارتباطات منطقي خالص توجه دارد؛ بنابراين هندسه، مفاهيم و ارزشهاي اجتماعي را منعكس مي سازد و جهاني با منطق شفاف ايجاد مي كند. به طور خلاصه، هندسه ثباتي منطقي به طرح مي بخشد. از اين رو، ثبات و پايداري است كه از آن، فرم هاي منطقي باقي مي ماند و ارزش هايي چون صداقت، زيبايي و خوبي در مرحله دوم ارايه مي شوند؛ منطقي كه احساسات را طرد مي كند و تنها، درباره ي حقيقت با ما صحبت مي كند. معماري پيوسته در جستجوي انتظامي است كه بر اساس نيروي طبيعي و جاذبه زمين باشد؛ اگر چه هنوز به آن دست نيافته است.بر خلاف هندسه، معماري نمي تواند در تمام ابعاد نفوذ كند؛ زيرا نيروي جاذبه، آن را به حركت هاي افقي و عمومي محدود مي سازد. معماري، الگويي پوياست.!!!! يك ساختمان، طبيعتاً حركت نمي كند؛ ولي زماني كه مردم در امتداد مسيري حركت مي كنند، شكل آن، در حال حركت به نظر مي رسد.
مردم با حركت و تغيير موضوع دوم در معماري، بيدار كردن احساسات انساني است. هندسه، فضايي منطقي و با ثبات ايجاد مي كند. ولي به راستي، اين منطق چگونه ما را با تجربه هاي معماري آشنا مي سازد؟ آيا تنها نظم هندسي است كه فضا را روشن و واضح مي سازد؟ آيا هندسه باعث يكنواختي و سكون نيست؟ آيا نيازي به رهايي فضا از ثبات هندسي ناشي مي شود؟ آيا فرم و فضا صرفاً بايد بر اساس منطق هندسي شكل گيرد؟

هنگامي كه چند فرم يا حجم در كنار هم قرار مي گيرند، اين هندسه و منطق هندسي است كه به آنها نظم و ترتيب مي بخشد. زماني كه اين انتظام بين عناصر معماري مانند ستون، ديوار، سقف ايجاد مي شود، در واقع به آنها هويت مي بخشد و در نتيجه، ما نظم موجود در اين مجموعه را درك مي كنيم. اگر در اين عناصر، نسبت ها دقيقاً بر اساس ابعاد و اندازه ها و تناسبات رياضي باشد، ما يك مجموعه خردمند را احساس مي كنيم.
هندسه و تناسبات آن، از اجزاء مختلف يك سيستم واضح بصري مي سازد. آيا در اين سيستم، صرفاً تناسبات هندسي و ايجاد فضايي با نظمي مشخص مطرح است؟ در پايان، آيا يك سيستم صرفاً موزون و معقولانه، داراي نوعي يكنواختي است؟ هنگامي كه نظامي منطقي بر فرم و فضا غالب باشد، فضا را تحت الشعاع خود قرار مي دهد. به هر حال، معماري به نظم هندسي نياز دارد؛ ولي ممكن است اين نظم، روح و جان معماري را بگيرد.
بنابراين، اگر معماري صرفاً بر اساس منطق باشد، نمي تواند پاسخگوي روح و احساسات ما باشد. براي دستيابي به اين هدف بايد از قواعد منطقي و خشك آن كناره گرفت. بنابراين، بايد بين قواعد نوعي پويايي و تضاد ايجاد شود تا نيازهاي احساسي ما نيز ارضا شود. زيرا اين تضاد و پويايي، سرشار از هيجان و احساسات است.

معماري مي كوشد تا نظم را براي مردم تجلي سازد و اين مردم هستند كه در حركت تدريجي نظم، فضا را درك مي كنند و از آن تأثير مي گيرند و بدين گونه معماري از طريق نظم انتزاعي خود در ما تأثير مي گذارد.

در حقيقت، پويايي موضوع معماري نيست، بلكه پيامد آن است. معماري قادر به پيش بيني واكنش هاي احساسي ما نيست. از اين رو آن را نمي توان در روند طراحي پيش بيني كرد، همان گونه كه نمي توان شيوه هاي مختلف يك بازي را پيش بيني كرد؛ زيرا آنچه ذهن ما را تحت تأثير قرار مي دهد، نامشخص است. معماري بايد ادامه يابد تا با آزمون و خطاي روش هاي مختلف، بتوان به يك معماري خلاقانه دست يافت.
ويژگي هاي شاخص معماري آندو، نظم، مردم و احساسات انساني است. بنابراين، بر اساس الهاماتي كه او از اين سه عنصر گرفته، پروژه هاي او را مي توان دسته بندي كرد. در معماري آندو، عناصر به شكلي متضاد با هم مرتبط مي شوند. بنابراين، فرم در مقابل فرم و فضا، داخل در برابر خارج و طبيعت در برابر هندسه قرار مي گيرد. به عبارت ديگر، معماري او حاصل ارتباطي است كه بين اين عناصر وجود دارد. براي آشنايي و شناخت بيشتر، كارهاي آندو را بر اساس ساختار و كالبد به سه بخش معماري يگانه انگاري، دو گانه انگاري و كثرت گرايي تقسيم بندي مي كنيم.

آن دسته از كارهايي كه در شمار معماري يگانه انگاري قرار مي گيرند، داراي فرمي خالص، طراحي واضح و فضايي قومي هستند. اين نوع معماري، بيشتر در خانه ها و كليساهاي كوچك ديده مي شود. در اين فضاها، با آرامشي روبرو مي شويم كه يادآور فضاي سنتي چاپخانه هاي ژاپني است. در اين فضا، بر اساس ريتمي وحدت بخش، كل به جزء تبديل مي شود. اين ريتم، حتي در نور و سايه نيز تكرار مي شود.
در معماري دو گانه انگار، آندو روش خاص خود را اعمال مي كند. به عبارتي، روش او از هيچ نوع معماري ديگري تأثير نپذيرفته است. در آنجاست كه آندو از فرم بيضوي استفاده مي كند؛ ولي در معماري دو گانه انگار، فضا بر اساس نيروي پويا شكل مي گيرد. اين نيرو، از تضاد بين فرم و فضا حاصل مي شود. در اين نوع معماري ـ بر خلاف معماري يگانه انگار كه فرم بر فضا غالب است ـ فرم و فضا داراي ارزش يكساني است و در اينجاست كه نوآوري هاي آندو تجلي مي يابد. قدرت و منطق مردانه از يكسو و مهرباني و احساسات زنانه از سوي ديگر، شخصيت او را شكل مي دهد.
معماري كثرت گرايي آندو شامل تعداد زيادي از كارهاي او از سال 1985 به بعد مي باشد. اين معماري، با فرم هاي متنوعي كه داراي جهت گيريهاي مختلفي است، شناخته مي شود. در اينجا، تمركز فضايي كه در معماري يگانه انگار وجود داشت، متلاشي و پراكنده مي شود و بيشتر به سوي روشنايي و پويايي نيل مي كند. فرم از نظر بصري، سبك تر شده و پراكنده مي شود. بنابراين در طراحي، فضا از تركيبات مختلفي شكل مي گيرد. از اين روست كه در كارهاي آندو، روش ها و مقياس هاي متنوعي ديده مي شود.

کلمات کلیدی تادائو آندو:

دو واژه کلیدی در شناخت آندو و آثارش وجود دارد ، “زمینه ” و” وجود” . او به عنوان معمار بر این دو موضوع بسیار تاکید دارد .از معمارانی است که برای خویش وظیفه ای قائلند و آنرا در جهت آفرینش مکان هایی بیان میکند که خصوصیات منطقه ای فرهنگی را -که نشان دهنده رابطه انسان با طبیعت و دیگر انسان هاست- بیان کند.

زمینه :  در کل شامل اقلیم ،فرهنگ ، دین ، آیین ها،  رسوم و… میباشد . در اینجا با برخی اشارات به فرهنگ ژاپنی سعی در شناخت این زمینه در کارهای آندو خواهیم کرد .

ژاپن مجمع الجزایری است در خاور دور. ادیان بودایی ، دین شینتو ییسم و مذاهب در ارتباط با طبیعت در آن رواج دارد . این احترام به طبیعت در فرهنگشان متجلی است و روح سلحشوری از خصو صیات آنهاست .سنت های مردم ژاپن به قول کورو کاوا “هم مریی و هم نا مریی اند.”انواع سبک های معماری ، شکل خاص سقف ها ، تزیینات و … از سنن مریی آنهاست .کابوکی – هنر نمایش ژاپنی – نیز از مصادیق همین سنن مریی است که روحی کاملا ً ژاپنی بر حاکم است .
“سنت های ژاپنی در مقایسه با سنت های جوامع غربی گرایش به نامریی بودن دارند .” این نظر کیشو کورو کاوا در مورد فرهنگ ژاپنی است . او وقتی می خواهد این تفاوت نگرش را بیان کند به مقایسه “معبد پارتنون ” و “زیارتگاه بزرگ ایسه ” دست می زند .

(آندو- ۱۹۹۱ ) : “من قصد دارم تا نه چیز هایی را که به صورت فرم ظاهر می گردند ؛بلکه چیز های نامرئی و بی فرم را به دست آورم .یعنی شیوه های تفکر و احساس که در پس آن فرم ها پنهانند و آنرا در زمینه ای نو به کار گیرم و به آنها زندگی بخشم.او به عنوان معماری نو مدرن ازیک طرف میس وندر روهه را نمونه کامل تفکر یکسان سازی مدرن میداند و همسان سازی مدرن را به چالش می کشد و از طرفی دیگر دید گاه فراق زده     nostalgic)) پست مدرن را نسبت به سنت ها نمی پذیرد .مو ضع آندو در برابر سنت ها نه موضع تسلیم ، بلکه موضع نقد و تحسین است .

(آندو -  ) :” زمانی که معماری مدرن در مراحل اولیه توسعه بود کسانی همچون میس سیستمهای یک شکل را برای سازماندهی فضا به کار بردند.با مطزح کردن مسایل غیر معمول به درون شبکه های تکرار شونده ، تلاش های نسنجیده ای برای انسانی کردن اینها به وقوع پیوست . با میس ، فضاهای یک شکل هیچ گاه جایی برای آزادی و تفاوت باقی   نمی گذارد .”

این حساسیت آندو در مورد تفاوت گذاری، می تواند زمینه های آئینی ذهنیت آندو را به نمایش بگذارد . ذهنیتی که در فرهنگی آئینی ریشه دارد .وقتی تاکید آندو  بر تفاوت گذاری بین فضا ها با توجه به زمینه های مختلف را با نظرات الیاده در مورد دیدگاه انسان به مکان و کیهان برابر هم قرار می دهیم
می توان به اشتراکات در خوری دست یافت .البته آندو این تفاوت گذاری را در برابر یکسان سازی مدرن قرار می دهد .وی ریشه این تفاوتها را تاریخ ،سنت و فرهنگ می داند . او با اینکه ساختمان ها در آفریقا ، آسیا و آمریکا یکسان ارائه شوند -سبک بین المللی نمونه ای از آن است- مخالفت دارد .در ابتدای بحث به دو عنصر مورد توجه آندو اشاره کردیم .”وجود” و”زمینه” .این همان بحث زمینه است که مطرح می شود.

(آندو-۱۹۸۸) : ” معماری هنر انسجام جهان از طریق هندسه است .با این حال جهان به صورت فضا هایی همسان و همگن انسجام نمی یابد . جهان نه به گونه ای تجریدی و همگن، بلکه چونان فضایی عینی topoi) ) که هر یک به کلیتی از تاریخ ، فرهنگ ، اقلیم ، تو پو گرافی و شهر نشینی وا بسته اند انسجام می یابد.رد پای سنت ژاپنی در کارهای آندو بسیار بارز است .وی از مفاهیم مذهب شینتو ئیسم – که به عناصر طبیعی بسیار اهمیت میدهد – در کار هایش استفاده می کند . آب ،نورو طبیعت از عناصر ویژه کارهای آندو است.

(آندو- ۱۹۹۱):” من بعد از مجتمع مسکونی روکو بر روی طرح تایمز times) ) کار کردم.مسئله زمینه گرایی contextualism) ) در ان زمان خود نمایی می کرد .توجه به زمینه موجب علاقه به پیوند معماری با سایت به صورتی بنیادین می گردد .فرهنگ سنتی ژاپن  نمی تواند بدون در نظر گرفتن زیبایی طبیعی فصل های چهار گانه در ژاپن با ویژگی های جغرافیایی و مکان شناختی این کشور مورد بررسی  قرار گیرد.معماری ارائه شیئ مستقل به درون سایت است ،اما در عین حال طراحی خود سایت نیز هست معماری کشف بنایی است که سایت آنرا می طلبد.”

آب ، عنصری آیینی در کارهای آندو است.

به خوبی می توان زمینه گرایی را در همین چند جمله در تفکرات آندو پی گرفت. گاهی زمینه های ذهنی شکل دهنده کار است . وی در موزه کودکان قصد نزدیک کردن کودک به طبیعت و عناصر آنرا دارد .

(آندو – ۱۹۹۱) :”خواستم مکانی ایجاد کنم که در آن کودکان که امروزه گرایش چندانی به بازی ندارند بتوانند با طبیعت در آمیزند . در عمل چنین وسایلی برای بازی وجود ندارد . کودکان تا حد امکان در معرض طبیعت هستند یعنی رها در چشم اندازند .”

آندو به احیای آگاهی مردم از وجود فیزیکی می اندیشد . به نظر وی در زندگی امروز که هر روز بیشتر به سمت رایانه ای شدن می رود ، فضاهای مجازی ساخته اعداد انسان را از تحرک در فضا و درک آن بوسیله کالبد انسانیش محروم می کند .او در پی آفرینش فضا هایی است که انسان در آن کالبدش را حس کند .مهمترین جنبه این حس را وی در راه رفتن می داند. بزرگ نمایی این تفکر آندو در موزه چیکاتسو- آزوکا  در  ردیف پله های عریض روی بام موزه که اصلا به جایی نمی رسند به خوبی قابل دیدن است .

(آندو -    ) :” معماری می بایست فضاهایی بیافریند که مردم را قادر سازد تا آگا هی خود از  وجود فیزیکیشان را احیا کنند .برای دسترسی به موزه چیکاتسو – آزوکا باید  پیرامون آن قدم زد و یک دیوار و سپس امتداد دیواری دیگر را که در جهتی متفاوت قرار گرفته است پی گرفت. این حرکت به همراه راه پله -بزرگ بازدید کنندگان را وا می دارد تا در کالبدشان عکس العملی فیزیکی را احساس کنند .در موزه سانتوری شما دور فضای مرکزی حرکت می نید و حواس شما این حرکت را احساس می کند و این چیزی است که سعی دارم به آن دست یابم. چیزی شبیه به این در پروزه مسکونی روکو  rokko  اتفاق می افتد . در این پروژه پله ها ارتباط میان انسان و کالبدش را بالا می برند . بنا بر این پله ها  در روکو وموزه چیکاتسو آزوکا صرفا عملکردی نیستند . در موزه چیکاتسو- آزوکا راه ها اصلا به جایی منتهی نمی شوند . گام برداشتن در راه پله ای که به جای نمی رسد حس عجیبی است .”

در پرو ژه روکو که ساختمانی ۱۴ طبقه است ساکنان ترغیب می شوند که به جای استفاده از آسانسور از پله ها برای پایین رفتن استفاده کنند تا حس کالبدی بیشتری داشته باشند .

در کل ژاپنی ها حس خاصی از کالبدشان دارند .این احساس کالبدی با دیگر اقوام متفاوت است . حتی دیگر اقوام  آسیایی نیز درک کالبدشان متفاوت است .کالبد انسان با ارتقا در تفکرات  آندو  زبانی خاص می یابد که بیانگر محل و نحوه زندگی شخص است .

(آندو -   ) :” اصطلاح منطقه گرایی اغلب برای این به کار می رود که تفاوتهای میان معماری محلی را شرح دهد .اما در واقع این کالبد است که ارتباطات ویژه مربوط به مکان را بیان می کند .مردم بر طبق تاریخ ، سنت و نوع فضاهایی که به آن خو کرده اند ، متفاوتند . زبان کالبد هر فرد خود می گوید که از کجا آمده است . چرا که تفاوت های منطقه ای در خود کالبد وجود دارد .”

اینجا به امتزاج وجود و زمینه در تفکرات آندو می رسیم .وقتی بحث تفاوت گذاری طرح می شود    و بعد بحث زمینه و به خصوص این جمله که ” تفاوت های منطقه ای در خود کالبد وجود دارند ” این نکته را روشن میکند که وجود و زمینه در تعاملی دو جانبه پایه گذار معماری در نظر گاه آندو اند .

پدر حوزه وجود واژه ای ویژه در تفکر ژاپنی وجود دارد “شینتای”.

معمولا این کلمه را به کالبد (body) معنا می کنند. اما در تفکر آندو شینتای به تفاوت میان ذهن و کالبد اشاره ندارد بلکه به گونه ای وحدت و یگانگی روان و تن را بیان می کند .فضا و کالبد به یکدیگر وابسته اند .کالبد و جهان در جهت انسجام یکدیگر عمل می کنند . فضا در فاصله هاست . این چکیده نظر آندو در باره درک فضاست .فاصله واژه ایست که زمان و حرکت را در خویش دارد . با حرکت در این فواصل که به وسیله کالبد از “اینجا”به “آنجا ” صورت می گیرد فضا شناخته می شود و انسجام می یابد .وقتی کالبد در این نسبت پویا بین واقع بودگی در “اینجا ” و “آنجا” قرار می گیرد به شینتای بدل می گردد و این تنها شینتای است که به ادراک محیط می پردازد .

(آندو- ۱۹۸۸) :” وقتی کسی در محیطی خالی می ایستد می تواند صدای زمین را که نیازمند ساختمان است بشنود .تصور قدیمی و انسان گونه روح مکان (genius loci) تشخیص چنان پدیدهای بوده است .نکته اینجاست که آنچه این صدا بیان میکند تنها برای شینتای درک شدنی است .”

با حرکت شینتای است که شیئ درک می شود .درکی در همان “فاصله “که self(نفس) و شیئ با هم دارند .حرکت شینتای باعث تعدد جهات دید و در نتیجه فضامندی است. البته فاصله فقط تعبیری فیزیکی ندارد.می توان فا صله پدیداری (غیر فیزیکی ) را با تغییراتی در عوامل جوی ، نور و… ایجاد کرد .این نوع تحرک پدیداری در فضاهای بی حرکت باعث دگرگونی و حصول دیدهای مختلف ا ست .

معماری هتل نائوشیما

تادائو آندو معمار سرشناس ژاپنی این هتل کوچک و زیبا را به عنوان فضایی الحاقی برای موزه هنرهای معاصر ژاپن طراحی کرد سایت این مجموعه زیبا جزیره نائوشیما در ژاپن است که علاوه بر این هتل شامل موزه هنرهای معاصر و پارک ملی زیبایی های شگفت آور است که هتل و موزه را احاطه کرده است. برای حفظ طبیعت و هم چنین ترکیب شدن با ان تمام ساختمان های جزیره تا نیمه در صخره ها فرو رفته اند و با استفاده از یک فضای سبز مرکزی مجدداً با طبیعت ترکیب می شوند ساختمان هتل که ۴ اتاق دوقلو و ۲ سوئيت و یک کافه تریا و رستوران را شامل می شود فضایی بیضی شکل که قطر اصلی و فرعی آن به ترتیب۴۰ و ۳۰ متر هستند را اشغال کرده است. یک بیضی هم مرکز ولی کوچکتر در وسط این حجم فضای یک باغ آبی را در خود جای داده است که از داخل شبیه یک مجسمه سه بعدی آبی به نظر می رسد آندو در این طرح با توجه به حضور فضایی آرامش بخش و زیبا موزه و هتل را در کنار هم قرار داد تا بازدیدکنندگان همزمان از هنر و طبیعت لذت ببرند این ایده به او کمک کرد تا مانند سایر کارهای قبلی اش به خلق معماری خالص با هندسه ای دقیق در فضایی زیبا و روحانی بپردازد.

خانه روکو (Rokko Housing ) :

83-1978
ایده : فرم پلکانی که به واسطه ی شیب زیاد زمین ایجاد شده ، باعث پدید آمدن         مهتاب هایی با چشم اندازی متنوع برای خانه های مسکونی شده است . زندگی روزمره ،  در خانه های مسکونی که هر کدام دارای شکل و اندازه ی منحصر به فردی می باشد ،   حول این مهتابی ها می گذرد ؛ جایی که حضور طبیعت کاملا در آن احساس می شود.

یكی از مهمترین پروژه های مسكونی وی ، Rokko Housing  نام دارد كه در دو فاز انجام شده است.اولی شامل 20 واحد ، هر كدام با یك تراس اما از نظر ابعاد و طرح متفاوت . دومی ، شامل پنجاه واحد است كه درسال 1993 به پایان رسید. در حالی كه واحد ها از بیرون یك شكل به نظر می رسند، قسمت داخلی هر كدام منحصر به فرد است.واحد ها ساخته شده از بتن مسلح و اسكلت سخت دریك تپه شیب دار 60 درجه قرار گرفته اند. با یك چشم انداز از Osaka Bay  و یك سری وسایل تفریح و آسایش مانند استخر های شنا و بازارهایی را در پشت بام فراهم آورده است. آندو جایزه ی Japan Culturar Design را در سال 1983 برای این پروژه دریافت كرد. در پرو ژه روکو که ساختمانی ۱۴ طبقه است ساکنان ترغیب می شوند که به جای استفاده از آسانسور از پله ها برای پایین رفتن استفاده کنند تا حس کالبدی بیشتری داشته باشند .

کلیسای روی آب ( Water Temple ) 88-1985 :

ایده : این کلیسا بر روی محدوده ای خالی از ساخت و ساز در رشته کوه یوباری در هومپوکوجی قرار دارد و پلان آن ، شامل دو مربع درهم ادغام شده با اندازه های متفاوت می باشد.

تپه ای در جزیره آواجی با دیدی وسیع به خلیج اوزاکا محل قرارگیری "هومپوکوجی" معبد اصلی و جدید فرقه "شینگون بادیست" می باشد.

سالن این معبد در داخل زمین زیر یک استخر بیضی شکل بزرگ پر از نیلوفرهای آبی قرار دارد. راه ورود به سالن پلکانی است که از روی سطح آب شروع می شود و به نظر می رسد که بازدید کنندگان را به زیر آب می کشد. این سالن از یک اتاق گرد با یک شبکه بندی از ستونهای چوبی تشکیل شده که درون محوطه ای مربع شکل قرار گرفته است. فضای داخلی سالن و ستون ها به رنگ قرمز است. این رنگ در پایان روز هنگامی که تابش قرمز غروب فضا را پر می کند و سایه های بلند ستون ها را به درون حجم زیر زمینی می اندازد به رنگ قرمز پر رنگ در می آید. طرح معبد رشته ای از تجربیاتی را که بر زندگی روزمره  فائق آمده اند را خلق می کند.

آندو مخاطب خود را با گذراندن از دیوارهای منحنی شکل و بلند به حوض بزرگی می رساند که راه ورود به اتاق اصلی از دل آن می گذرد. مقصد آخر اتاقی مربع شکل با ستونهای چوبی و رنگی قرمز است.

    این روند و مسیر حرکت را می توان از طور دیگر نیز بررسی کرد: تادائو آندو انسان تنها را پس از گذراندن از احساسات شخصی (دیوارهای منحنی) به عقلانیت می رساند (اتاق مربع با رنگ قرمز) عقلانیتی که در سایه تفکر شرقی پی ریزی می شود. این مسیر از دل طبیعت شرقی می گذرد       خاک (کف زمین دیوارها) باد (بین دیوارها) آب (حوض وسط) و نور (در تالار اصلی).

  آندو با آموزه های شرقی خود تعریفی دوباره از انسان طبیعت و معماری را در دنیای مدرن و صنعتی نشان می دهد.

کلیسای نور ( Church of the light ) :

ایده : بر اساس تابش خورشید و موقعیت قرار گیری کلیسای مجاور آن می باشد .

این نماز خانه در یک منطقه آرام مسکونی قرار گرفته و جهت آن بر اساس تابش خورشید و موقعیت قرار گیری کلیسای مجاور می باشد.

کلیسا دارای حجمی مکعبی مستطیل شکل (سه برابر یک مکعب) است که به وسیله یک دیوار محوطه با زاویه ۱۵ درجه بریده شده است این دیوار فضا را به دو قسمت نمازخانه و ورودی مثلثی شکل تقسیم می کند شخصی که از طریق بازشو زاویه دار روی دیوار وارد می شود باید ۱۸۰ درجه بچرخد تا روبروی نمازخانه قرار گیرد. کف نمازخانه به وسیله پله هایی به سمت محراب شیب دارد. در دیوار پشت محراب چند شکاف عمودی و افقی ایجاد شده تا صلیبی را به وجود آورند. کف آن و نیمکت ها نیز از الوارهای کم ارزش ساخته شده است تا با سطح زبر و ناصافشان هویت بی پیرایه و با صداقت فضا را مورد تاکید قرار دهند.

جمع تضاد یکی از اصول کاری و تفکر تادائو آندو می باشد که در کلیسای نور نیز مشاهده  می شود قرار گرفتن یک ورودی (خط) مورب در برابر حجم مکعب و منظم نمازخانه استفاده از کنتراست نور که حجم تاریک کلیسا به وسیله نورهایی به شکل صلیب روشن می شود که به نوعی تداعی کننده و تقابل خوبی و بدی نیز می باشند. استفاده از تضاد حتی در بین مصالح انتخاب شده از طرف آندو نیز به چشم می خورد یعنی بتن و شیشه.

    به کار گیری و استفاده از تضاد این امکان را می دهد که هر یک از عناصر استفاده شده در بنا شدت و بیان صریح تری یافته و این حس را نیز به مخاطب خود انتقال دهند. برای مثال شیشه و بتن که در کارهای آندو به وفور دیده می شود: بتن ماهیتی زبر خشن و بسته (از نظر دید) دارد و در کنار آن شیشه که ماهیتی شفاف صاف دارد به کار برده شده است. تضاد این دو عنصر کنار هم باعث می شود تا خصوصیات بتن بیشتر به چشم بخرد در همین هال هم بتن به شیشه شفافیت بیشتری نیز می دهد. همین اتفاق برای نور و تاریکی در کلیسای نور افتاده که باعث شده این کلیسا به یکی از معروفترین کارهای تاداو آندو تبدیل .شود

  کلیسای کوچک نور مجموعه بزرگی از تفکرات و نظریات این معمار شرقی می باشد. و نمونه مثال زدنی از برخود انسان شرقی با طبیعت اطرافش می باشد.

موزه سانتوری (94- 1991) :

ایده : در این پروژه سعی شده است بین محوطه ی باز یک موزه ی ساحلی و میدانگاهی که تا جلوی دریا به سمت پایین می رود ، وحدت ایجاد شود .

موزه چوب (94-1991) :

میکاتا- گان
موزه چوب ، در انتهای شمال غربی ناحیه ی هیوگو در ژاپن قرار دارد ؛ جایی که دارای جنگل های انبوه ، و گاهی بارش سنگین برف زمستانی است این موزه ی حلقه مانند ، با قطر 46 متر در جنگل انبوه اطراف خود محصور شده است . در مرکز ساختمان ، یک تهی جای دایره ای به قطر 22 متر قرار دارد که از بالا به سمت آسمان باز می شود و در قسمت پایین آن ، استخری قرار دارد که در واقع ، به نوعی می توان گفت محل تلاقی آسمان و آب است.  

بنیاد لانجن :

سال تکمیل بنا ۲۰۰۴

مساحت سایت: ۱۲۰۲۲۰ - مساحت ساختمان: ۱۸۶۰

بناهای تادائو آندو را همراه با بتن اکسپوز (نمایان) و شیشه می شناسیم. بنیاد لانجن در آلمان نیز از این احترام آندو به فطرت مصالح بی دریغ نمانده و آندو باز هم با بیانی هرچه ساده تر از قبل نمایشی از بتن-شیشه و آب را در قالب یک ساختمان به معرض دید گذاشته است.

  آندو بازدیدکنندگان لانجن را از میان روزنه دیوار بتنی حلالی شکلی عبور می دهد که از میان درختان گیلاس می گذرد و به یکباره دید او را به نمای لانجن جلب می کند نمایی از جنس شیشه فولاد و بتن. حجم مرکزی و اصلی که از جنس بتن اکسپوز می باشد به کمک شیشه دور تا دور خود حفاظت می شود. این حجم مرکزی ۷۶ متر طول ۱۰.۸۰ متر عرض و ۶ متر ارتفاع دارد.حجم مرکزی و اصلی ساختمان سایه ای در دریاچه کم عمق و مصنوعی می اندازد آندو با این ترکیب سه عنصر متفاوت بتن شیشه و آب را طوری هنرمندانه در کنار یکدیگر قرار داده که تضاد در آنها باعث قدرت گرفتن دیگری می شود. (همانند کلیسای نور)  راه ورود به بنا از سمت شمالی و در فضایی بین حجم بتنی و شیشه ای قرار دارد این همان حرکت از احساس شخصی به عقلانیت درون ساختمان است.                                       به طور کلی مجموعه بنیاد لانجن به دو قسمت متفاوت تقسیم می شود: یکی حجم محاط شده از شیشه با زاویه ۴۵ درجه از گالری اصلی و دومی خود گالری است. که نمایش حجمی مکعب بوده که در ۳.۵ متری زیر زمین قرار دارد. که به وسیله پلکان دو طرفه ای به سمت پائین گالری راه دارد. این دو گالری باریک و قرینه در ابعاد ۴۳ در ۵.۴ متر می باشد که به کمک نور تابیده شده از سقف مخاطب را به مرکز بنیاد لانجن هدایت می کند مساحت هر کدام از گالری ها ۴۳۶ متر مربع می باشد.

در کل گالری لانجن را می توان با مشخصه های زیر تعریف کرد:

1- ترکیبی هنرمندانه از عناصر متضاد: آب - فولاد - بتن

2- استفاده از کانسبتی ساده و بکارگیری دو حجم خطی در پلان

3- بر قراری ارتباط بین داخل و خارج بنا به کمک حجم شیشه ای و دید از بین دیوار حلالی بتنی

4- سبک کردن وزن بصری حجم بتنی به کمک شیشه

Tadao Ando &  Masataka Yano &  Antoine Müller Moriyaتیم طراحی :

خانه ایتو (Ito Housing) :

خانه ایتو از سری خانه هایی هست که تادائو آندو در سالهای اولیه کار خود آن را طراحی کرده است. چیزی که این خانه را از سایر خانه های آندو متمایز می کند استفاده از سیستم مدولار ژاپنی یا همان کن (استفاده از تاتامی مستطیلی با نسبت ۱ به ۲ به عنوان مقیاس) می باشد.

این سیستم مدولار ژاپنی به خوبی در پلان ، نما و حجم بنا قابل لمس است. این ساختمان نمونه خوبی از استفاده کن در ساختمانهای جدید ژاپن می باشد.

موزه هنرهای مدرن فورت وورث :

( تکزاس – ایالات متحده )

ایده : ایجاد یک رابطه ی بهینه بین ساختمان جدید و بنای کیمبال از این رو بر آن شدند محیطی روستایی بیافرینند.

موزه هنرهای مدرن فورت وورث واقع در تکزاس و در نزدیکی موزه کیمبل اثر برجسته لویی کان واقع شده است. این موزه یکی از بزرگترین کارهای خارجی تادائو آندو به شمار می رود  . بتن، شیشه و آب باز هم از عناصری هستند که آندو آن را در کمال زیبایی خود به نمایش گذاشته است.دیوارهای سایت وظیفه به تاخیر انداختن کشف ساختمان را توسط مخاطب موزه دارند. آندو مخاطب موزه را در فضایی آرام و نورانی قرار می دهد و فضایی غنی از پرسپکتیوها و بازتابها را به او نشان می دهد. طراحی این موزه به صورت خطی شکل گرفته است و با تکه تکه کردن ساختمان مجموعه ای از مکعب ها را به نمایش می گذارد، این همان راه کار لویی کان برای موزه کیمبل بود. با این کار آندو سعی داشته تا به موزه کیمبل که در مجاورت خود قرار داشته پاسخی مثبت بدهد.

موزه هنرهای مدرن فورت ورت هدف تادائو اندوایجاد فضاهایی است که مردم بتوانند گردهم جمع شوند و احساس ارامش خیال کنند تادائو اندو یک برگ از دفترچه یادداشتش جدا میکند و یک قلم بر می داردو شروع به کشیدن می کند و می گوید:یک دیوار شیشه ای بیرون است سپس یک دیوار بتنی...و اینجا هم فضای نمایشگاهی است و یک راهرو.اگر نخواهی داخل نمایشگاه شوی می توانی از سمت راست عبور کنی و به محوطه برسی.ساکت نزدیک اب معمار 61 ساله ی زاپنی در مورد اخرین طرحش"موزه هنر های فورت ورت" در تگزاس صحبت می کند:"محوطه شبیه به یک صحرا است بدون هیچ اب و گیاهی پس من تصمیم به ایجاد سطوحی از اب و چوب گرفتم آندو از میان شش معمار حاضر در مسابقه طراحی موزه انتخاب شد ساختمان طراحی شده ی آندو هم از نظر نحوه ی طراحی و هم از نظر مصالح بکار رفته بسیار ساده و در عین حال مجلل می باشد.فقط شش نوع مصالح ساختمانی در ان به کار رفته است:بتن-چوب بلوط- شیشه- گرانیت- استیل رنگ شده و دیوارهای پیش ساخته.تنها رنگ هایی هم که در آن دیده می شوند سفید و دو رنگ خاکستری است. طرح بر مبنای پلان مدولار منظم می باشد که انسان را به اسانی در مسیر هدایت می کند آنچه که آندو را از سایر معماران متمایز می کند این است که او تحصیلات اکادمیک نداشته است.بعد از اتمام تحصیلات متوسطه به علت کمبود پول به دانشکده نرفت.در عوض همه چیز را از طریق سفر به آفریقا ، اروپا و امریکا در دهه ی 1960 و به کمک مشاهده ی معماری جهان آموخت.در طول سفر هایش هزاران طرح از روی آنچه دیده بود کشید.اولین اثر مشهور آندو در سال 1976 خانه آزوما بود.باید گفت انچه که برای آندو مهم است فقط طراحی ساختمان نیست بلکه او بیشتر توجهش را صرف آنچه که اطراف ساختمان میگذرد می کند.چیزهایی از قبیل درختان.او به ندرت اجازه می ذهد درختی قطع شود حتی اگر در مسیر ساختمان قرار بگیرد.او             می گوید:"هنگامی که من ساختمان ها را طراحی می کنم روزی را به تجسم می آورم که کودکان دور هم جمع شده اند و در سایه درختان بلند ماگنولیا کتاب می خوانند.حتی گاهی فکر می کنم کاشتن درختان مهمترین کار من است.

جوایز :

1979 _ جایزه سالانه انستیتوی معماری ژاپن برای روهاوس ( خانه آزوما )

1985 _ پنجمین مدال آلوار آلتو ، انجمن معماران فنلاند

1989 _ مدال طلای آکادمی معماری فرانسه

1991 _ جایزه یادبود آرنولد برونر ، انستیتو و آکادمی آمریکایی هنر و معماری و ادبیات

1992 _ جایزه معماری کالسبرگ ، دانمارک

1993 _ جایزه آکادمی هنر ژاپن

1995 _ جایزه معماری پریتزکر

1996 _ جایزه بین المللی معماری مقدس

1997 _ مدال طلای سلطنتی ، انستیتوی سلطنتی معماران بریتانیا

1997_ جایزه فرهنگی هیوگو

1998 _ ششمین جایزه بناهای عمومی ( دو سالانه ) برای موزه چیکاتسو - آزوکا ، اوساکا

2005 _ مدال طلای uia

فعالیتهای دانشگاهی :

1987 _ دانشگاه ییل ، استاد مدعو

1988 _ دانشگاه کلمبیا ، استاد مدعو

1990 _ دانشگاه هاردوارد ، استاد مدعو

1997 _ دانشگاه کیوتو ، استاد

کنفرانسها :

1982 _ کنفرانس بین المللی معماری ، ایالات متحده آمریکا

1986 _ کنفرانس بین المللی معماری ، شیکاگو ، ایالات متحده آمریکا

1996 _ اجلاس فرهنگی ژاپن – فرانسه ، توکیو

1997 _ اجلاس فرهنگی ژاپن – پاریس ، پاریس

نمایشگاه ها :

1991 _ موزه هنر مدرن ، نیویورک

1993 _ مرکز ژورژ پمپیدو ، پاریس

1993_ انستیتوی سلطنتی معماران بریتانیا ، لندن

1995 _ باسیلیکای پالادیانا ، ونیز

1996 _ ششمین بینال ونیز ، ونیز

1998 _ موزه ملی هنر معاصر ، کره ، سئول

1998_ آکادمی سلطنتی هنر ، لندن

مسابقات :

91-1990 _ موزه هنر استکهلم ، سوئد

1990-91_ بازسازی راه آهن ژاپن ، ایستگاه کیوتو ، ژاپن

1992 _ سالن شهرداری نارا ، لندن

95-1994 _ گالری هنر مدرن ، لندن

1995 _ موزه ملی کره

1996 _ کلیسای 2000 ، ایتالیا

1997 _ موزه هنر مدرن فورث ورث ، آمریکا

1997_ موزه هنر مدرن هیوگو ، ژاپن

1998 _ موزه جوانان در پارک گلدن گیت ، آمریکا

1999 _ مرکز شهر منچستر ، انگلستان

1999_ موزه نلسون آتکینس ، آمریکا

2000 _ کلیسای سنت جان ، آمریکا

کارهای برجسته :

1976 _ روهاوس ، سومیوشی ، اوساکا

1981 _ خانه کوشینو ، کوبه ، هیوگو

1983 _ مجتمع مسکونی روکو I ، کوبه ، هیوگو

1984 _ تایمز I ، کیوتو

1986 _ نمازخانه مونت روکو ، کوبه ، هیوگو

1986_ خانه کیدوساکی ، توکیو

1988 _ کلیسای روی آب ، هوکایدو

1989 _ کلیسای نور ، اوساکا

1989_ موزه کودکان ، هی مجی ، هیوگو

1991 _ موزه ادبیات ، هی مجی ، هیوگو

1991_ معبد آب ، جزیره آواجی ، هیوگو

1992 _ پاویلیون ژاپن ، اکسپو 2000 ، اسپانیا

1992_ موزه هنر معاصر نائوشیما ، کاگاوا

1993 _ مجتمع مسکونی روکو II ، کوبه ، هیوگو

1994 _ موزه تاریخ چیکاتسو - آزوکا ، اوساکا

1994_ موزه سانتوری ، اوساکا

1995 _ فضای مراقبه ، پاریس

1996 _ موزه اویامازاکی ، کیوتو

1998 _ خانه توتو ، آواجی ، هیوگو

1998_ موزه هیروکی اودا ، شیگا

1999 _ مجتمع مسکونی روکو III ، کوبه ، هیوگو

2000 _ پروژه آواجی - یومبوتای ، هیوگو

2000_ مرکز تحقیقات بنتون ، ترویزو ، ایتالیا

آثار:

• Tomishima House, Osaka, Japan, 1973
• Uchida House, 1974
• Uno House, Kyoto, Japan, 1974
• Hiraoka House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1974
• Shibata House, Ashiya, Hyogo Prefecture, Japan, 1974
• Tatsumi House, Osaka, Japan, 1975
• Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
• Takahashi House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1975
• Matsumura House, Kobe, Japan, 1975
• Row House (Azuma House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
• Hirabayashi House, Osaka Prefecture, Japan, 1976
• Bansho House, Aichi Prefecture, Japan, 1976
• Tezukayama Tower Plaza, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1976
• Tezukayama House-Manabe House, Osaka, Japan, 1977
• Wall House (Matsumoto House), Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1977
• Glass Block House (Ishihara House), Osaka, Japan, 1978
• Okusu House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1978
• Glass Block Wall (Horiuchi House), Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
• Katayama Building, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1979
• Onishi House, Sumiyoshi, Osaka, Japan, 1979
• Matsutani House, Kyoto, Japan, 1979
• Ueda House, Okayama Prefecture, Japan, 1979
• STEP, Takamatsu, Kagawa Prefecture, Japan, 1980
• Matsumoto House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
• Fuku House, Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan, 1980
• Bansho House Addition, Aichi Prefecture, Japan, 1981
• Koshino House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1981
• Kojima Housing (Sato House), Okayama Prefecture, Japan, 1981
• Atelier in Oyodo, Osaka, Japan, 1981
• Tea House for Soseikan-Yamaguchi House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1982
• Ishii House, Shizuoka Prefecture, Japan, 1982
• Akabane House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1982
• Kujo Townhouse (Izutsu House), Osaka, Japan, 1982
• Rokko Housing One, Rokko, Hyōgo Prefecture, Japan, 1983 map
• BIGI Atelier, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
• Umemiya House, Kobe, Japan, 1983
• Kaneko House, Shibuya, Tokyo, Japan, 1983
• Festival, Naha, Okinawa prefecture, Japan, 1984
• TIME'S, Kyoto, Japan, 1984
• Koshino House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
• MELROSE, Meguro, Tokyo, Japan, 1984
• Uejo House, Osaka Prefecture, Japan, 1984
• Ota House, Okayama Prefecture, Japan, 1984
• Moteki House, Kobe, Japan, 1984
• Shinsaibashi TO Building, Osaka Prefecture, Japan, 1984
• Iwasa House, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
• Hata House, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1984
• Atelier Yoshie Inaba, Shibuya, Tokyo, Japan, 1985
• JUN Port Island Building, Kobe, Japan, 1985
• Mon-petit-chou, Kyoto, Japan, 1985
• Guest House for Hattori House, Osaka, Japan, 1985
• Taiyō Cement Headquarters Building, Osaka, Japan, 1986
• TS Building, Osaka, Japan, 1986
• Chapel on Mount Rokko, Kobe, Japan, 1986
• OLD/NEW Rokko, Kobe, Japan, 1986
• Kidosaki House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
• Fukuhara Clinic, Setagaya, Tokyo, Japan, 1986
• Sasaki House, Minato, Tokyo, Japan, 1986
• Main Pavilion for Tennoji Fair, Osaka, Japan, 1987
• Karaza Theater, 1987
• Ueda House Addition, Okayama Prefecture, Japan, 1987
• Church on the Water, Tomamu, Hokkaidō prefecture, Japan, 1988
• GALLERIA akka, Osaka, Japan, 1988
• Children's Museum, Himeji Hyōgo Prefecture, Japan, 1989
• Church of the Light, Ibaraki, Osaka prefecture, Japan, 1989 [1] [2] map
• COLLEZIONE, Minato, Tokyo, Japan, 1989
• Morozoff P&P Studio, Kobe, Japan, 1989
• RAIKA Headquarters, Osaka, Japan, 1989
• Natsukawa Memorial Hall, Hikone, Shiga Prefecture, Japan, 1989
• Yao Clinic, Neyagawa, Osaka Prefecture, Japan, 1989
• Matsutani House Addition, Kyoto, Japan, 1990
• Ito House, Setagaya, Tokyo, Japan, 1990
• Iwasa House Addition, Ashiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1990
• Garden of Fine Arts, Osaka, Japan, 1990
• S Building, Osaka, Japan, 1990
• Water Temple, Awaji Island, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991 [3] map
• Atelier in Oyodo II, Osaka, Japan, 1991
• TIME'S II, Kyoto, Japan, 1991
• Museum of Literature, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
• Sayoh Housing, Hyōgo Prefecture, Japan, 1991
• Minolta Seminar House, Kobe, Japan, 1991
• Naoshima Contemporary Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 1995 [4] [5]
• Japanese Pavilion for Expo 92, Seville, Spain, 1992
• Otemae Art Center, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1992
• Forest of Tombs Museum, Kumamoto Prefecture, Japan, 1992
• Rokko Housing Two, Rokko, Kobe, Japan, 1993
• Vitra Seminar House, Weil am Rhein, Germany, 1993
• Gallery Noda, Kobe, Japan, 1993
• YKK Seminar House, Chiba Prefecture, Japan, 1993
• Suntory Museum, Osaka, Japan, 1994
• MAXRAY Headquarters Building, Osaka, Japan, 1994
• Chikatsu-Asuka Historical Museum, Osaka Prefecture, Japan, 1994
• Kiyo Bank, Sakai Building, Sakai, Osaka Prefecture, Japan, 1994
• Garden of Fine Art, Kyoto, Japan, 1994
• Museum of wood culture, Kami, Hyōgo Prefecture, Japan, 1994
• Inamori Auditorium, Kagoshima, Japan, 1994
• Nariwa Museum, Okayama Prefecture, Japan, 1994
• Atelier in Oyodo Annex, Osaka, Japan, 1995
• Nagaragawa Convention Center, Gifu, Japan, 1995
• Naoshima Contemporary Art Museum Annex, Naoshima, Kagawa Prefecture, Japan, 1995
• Meditation Space, UNESCO, Paris, France, 1995
• Shanghai Pusan Ferry Terminal, Osaka, Japan, 1996
• Museum of Literature II, Himeji, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
• Gallery Chiisaime (Sawada House), Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1996
• Museum of Gojo Culture & Annex, Gojo, Nara Prefecture, Japan, 1997
• TOTO Seminar House, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
• Yokogurayama Natural Forest Museum, Kochi Prefecture, Japan, 1997
• Harima Kogen Higashi Primary School & Junior High School, Hyōgo Prefecture, Japan, 1997
• Koumi Kogen Museum, Nagano Prefecture, Japan, 1997
• Eychaner/Lee House, Chicago, Illinois, 1997
• Daikoku Denki Headquarters Building, Aichi Prefecture, Japan, 1998
• Daylight Museum, Shiga Prefecture, Japan, 1998
• Junichi Watanabe Memorial Hall, Sapporo, Japan, 1998
• Asahi Shimbun Okayama Bureau, Okayama, Japan, 1998
• Siddhartha Children and Women Hospital, Butwal, Nepal, 1998
• Church of the Light Sunday School, Ibaraki, Osaka Prefecture, Japan, 1999
• Rokko Housing III, Kobe, Japan, 1999
• Shell Museum, Nishinomiya, Hyōgo Prefecture, Japan, 1999
• FABRICA (Benetton Communication Research Center), Treviso, Italy, 2000
• Awaji-Yumebutai, Hyōgo Prefecture, Japan, 2000 map
• Rockfield Shizuoka Factory, Shizuoka, Japan, 2000
• The Pulitzer Foundation for the Arts, St. Louis, Missouri, 2001 [6]
• Komyo-ji (shrine) Saijo, Ehime prefecture, Japan (2001)
• Ryotaro Shiba Memorial Museum, Higashiosaka, Osaka prefecture, Japan, 2001
• Teatro Armani-Armani World Headquarters, Milan, Italy (2001)
• Hyogo Prefectural Museum of Art, Kobe, Hyōgo Prefecture, Japan, 2002 [7]
• Modern Art Museum of Fort Worth, Fort Worth, Texas, 2002 [8]
• Piccadilly Gardens, Manchester, UK, 2003
• 4x4 house, Chiyoda-ku, Tokyo, Japan, 2003
• Chichu Art Museum, Naoshima, Kagawa prefecture, Japan, 2004 [9]
• Langen Foundation, Hombroich near Neuss, Germany, 2004 [10]
• Morimoto restaurant in the Chelsea Market, his first project in Manhattan, opened January 2006.
• Omotesando Hills, Jingumae 4-Chome, Tokyo, Japan, 2006

درسال 1995 گفت:Laureate 1995 آندو در سخنرانی پس از دریافت جایزه
 برای من ٬ حتی بیش از گذشته ٬ باید با مسائل و مشکلات معاصر ٬ درست در زمانی که به تاریخ رجوع می کنم و به آینده می نگرم ، روبرو شوم و زمان آن فرا رسید تا روح خود را قوی تر سازم ، به این ترتیب خواهم توانست تا پروژه های ساختمانی بیشتری را تحقق بخشم . در جهانی که ارزش ها در آن به سرعت در حال تغییرند ٬ امیدوارم بتوانم به ترقی و ترفیع نوعی معماری و نوعی شهرسازی کمک کنم که متضمن انسانیت با پایداری علاقه و عشق باشد.

برخی از نظرات و دیدگاههای تادائو آندو:

* نگاه انتقادی به معماری مدرن

* احساس نگرانی برای آینده به خاطر وجود کامپیوترها ترس از اینکه خلاقیت را از معمار بگیرند ومعماری به یک فرمول برای تمام نقاط زمین انجامد.

* اهمیت فوق العاده به طبیعت

* در معماری بخشی وجود دارد که نتیجه یک استدلال منطقی است و بخش دیگری

است که از مجرای احساس خلق می شود . همواره یک نقطه هست که این دو با

هم طلاقی می کنند.من فکر نمی کنم معماری بدون این تلاقی بتواند خلق شود.

* معماری خلق فضایی برای زیستن و به تفکر واداشتن

*  فرم از تاثیر فضایی می کاهد و در نتیجه جذابیت معماری را محدود می کند.

* اهمیت به نور در فضای معماری

* نور به زیبایی نمود می بخشد ، و باد و باران با تاثیری که بر بدن انسان می گذارند به زندگی رنگ و رو  می دهند. معماری واسطه ای است که انسان را قادر می سازد تا حضور طبیعت را حس کند.

* من با نشاندن طبیعت و نور متغیر در درون فرم های هندسی ای که از زمینه شهری شان بریده شده اند ، فضاهایی پیچیده می آفرینم.

* آسمان قاب شده ، نور و سایه ایجاد می کند و به شخص القا می کند تا از معنای طبیعت بپرسد و به او کمک می کند تا عناصر ترکیبی فضا را درک کند.

* به باور من سه عنصر برای تبلور معماری مورد نیاز است : مصالح واقعی مانند بتن اکسپوز و یا چوب رنگ نشده ، هندسه ناب ، طبیعت ؛ طبیعتی که از طریق انسان نظم داده شده و در تضاد با طبیعت آشفته است.

* من می خواهم بناهای قوی و در عین حال آرامی بیافرینم که صدای آفریننده شان را بتوان شنید.

* نور سرچشمه تمام هستی است . نور در همان حال که به سطح چیزها برخورد می کند ، به آنها شکل می دهد و با انباشتن سایه در پشت چیزها ، به آنها عمق می بخشد.

* تابش یک دسته پرتو نور ، با نفوذ در سکوت ژرف آن تاریکی ، شکوه و ظلمت را به همراه می آورد.